2015 Terug naar Bali, Indonesia

Na 2 jaar terug naar Bali.
Met het vliegtuig van Malaysia Airways naar Kuala Lumpur. Een toch wat beklemmend gevoel dat dit ook de route was van de MH17 waarin Laurens en Karlijn zaten. Voor het eerst samen op reis, vertrokken naar de eeuwigheid. Ze voelden dichtbij daar boven in de lucht. En comfortabele reis met name omdat ik extra beenruimte had kunnen kopen bij de nooduitgang, wat een luxe was. En naast me aangenaam gezelschap kreeg van een Linda die na een bezoek aan haar ouders terugvloog naar Nieuw Zeeland waar ze een nieuw leven aan het opbouwen is en een plezierig spiritueel pad gevonden heeft. Fijn om het niet over koetjes en kalfjes te hoeven hebben. Ook de overstap op het vliegtuig naar Bali verliep vlot, flink wat turbulentie onderweg en daar was Bali. M’n koffer was er wel, de bestelde taxi naar m’n bungalow in Ubud niet. Gelukkig zijn er altijd tientallen welwillenden die je willen brengen, als het even kan voor een prijs zodat ze een paar dagen niet meer hoeven te werken.

Bali doet me op veel manieren aan India denken, kleurrijk met straten die zich aaneenrijgen met winkeltjes waar met name vrouwen geduldig wachten op klanten. En dat 7 dagen per week. Maar het grote verschil is dat hier op Bali de afleiding komt in de dagelijkse ceremonies om de goden goed te blijven stemmen. Ook daar lijken de vrouwen de hele dag mee bezig te zijn.

Heerlijk hier weer te zijn, een gevoel van thuiskomen. Met name omdat iedereen naar me kijkt en naar me glimlacht. M’n hart staat wagenwijd open, m’n ziel voelt als een vlinder. Op naar de rust om ongestoord aan m’n boek te kunnen werken.
Het bungalow parkje aan de rand van de rijstvelden, aan de noordkant van Ubud is een oase, rustig met een klein plezierig zwembad en uiterst vriendelijke jonge jongens die de boel bestieren en het ontbijt maken, bestaande uit een omelet, roerei, gebakken ei of een pannenkoek, met vers fruit dat bestaat uit mango, ananas, watermeloen, banaan, papaja.
De boys van 2 jaar gelden zijn inmiddels allemaal vertrokken op een na, die me had moeten halen van het vliegveld; maar een ceremonie had dus zelf niet kon, een ander had gevraagd die ook een ceremonie had etc. Ceremonies gaan hier boven alles, want oh wee als je de goden niet te vriend houdt.

Dus na een nacht goed slapen de volgende dag aan het schrijven gegaan. Meteen lekker gedisciplineerd 8 uur per dag, waardoor er toch ook tijd is wat te ondernemen, met name op de fiets de omgeving verkennen en ’s avonds heerlijk eten in een restaurantje. Alleen al wat het eten betreft zou ik hier wel willen wonen, verrukkelijk en voor rond de
€ 3,50, wat een luxe. En dan hebben we het nog niet gehad over de hoewel wat klamme warmte, de prachtige natuur en die heerlijke massages…

Na 3 dagen werken bedacht ik dat het wel handig zou zijn om wat ik had geschreven op te slaan. Tja, daar ging het mis. Mijn vinger scheen gedrukt te hebben op ‘niet opslaan’, dus de volgende morgen na het openen van het stuk was ik alles kwijt. Na de schrik en boosheid kwam het echte gevoel: verdriet over het feit dat ik het schrijven heb laten versloffen. Het niet de prioriteit heb gegeven die het feitelijk wel heeft. Nu kon ik dat voelen. Hoe lastig is het toch de keuzes te maken die echt passen. Wat een belangrijke boodschap is waar het boek over gaat… Opnieuw beginnen betekent praktisch alles anders schrijven dan de eerste keer. Wat verdere verdieping gaf. Ik had de draad te pakken. Vervelend alleen dat ook hier de dagen te kort duren. Maar het werk groeit gestaag en geeft een goed gevoel.
Een wandeling door de rijstvelden is overigens levensgevaarlijk, waar niemand zich om schijnt te deren. Twee jaar geleden op Hawaii hadden we het gekscherend over het gevaar van neervallende kokosnoten. Dat overleef je niet als je er een op je hoofd krijgt. Overal hoog boven je hangen die dodelijke noten, waar je ook loopt of fiets. En iemand hoor je erover.
Wat me hier trouwens na Hawaii ook opvalt zijn de hanen met hun kippen. Zie je die op Hawaii waar je ook maar bent, nou dat is ook hier het geval. Gelukkig eet hier iedereen kip ☺

Eergisteren de fiets voor een paar dagen ingeruild voor een bromscooter, waar iedereen hier op rijdt. Om toch nog wat tripjes te maken, wat verder dan de fiets me brengt. Vandaag naar de oceaan gereden en een lekkere wandeling langs de zee gemaakt. Als je niet kijkt naar de bende die daar allemaal nonchalant schijnt te zijn neergedonderd is zicht op zee een van de meest rustgevende plekken om te zijn. Zittend op een grote steen, verbonden met moeder aarde, vader zon recht boven m’n hoofd (b.w.v.s. zittend in de schaduw van m’n petje), en ik - starend over het water - een dolende ziel die even rust heeft. Wat is het leven goed voor me. Niets te moeten! Ja, dat is de ware betekenis van genieten.